حکایت محمود که لات را به هندوان نفروخت و آنرا سوزاند

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

یافتند آن بت که نامش بود لات

لشگر محمود اندر سومنات

هندوان از بهر بت برخاستند

ده رهش هم سنگ زر می‌خواستند

هیچ گونه شاه می‌نفروختش

آتشی برکرد و حالی سوختش

سرکشی گفتش نمی‌بایست سوخت

زر به از بت، می‌ببایستش فروخت

گفت ترسیدم که در روز شمار

بر سر آن جمع گوید کردگار

آزر و محمود را دارید گوش

زانک هست آن بت تراش این بت فروش

گفت چون محمود آتش برفروخت

وآن بت آتش پرستان را بسوخت

بیست من جوهر بیامد از میانش

خواست شد از دست حالی رایگانش

شاه گفتا لایق لات این بود

وز خدای من مکافات این بود

1010

بشکن آن بتها که داری سر به سر

تا چو بت در پا نه افتی در به در

1111

نفس چون بت را بسوز از شوق دوست

تا بسی جوهر فرو ریزد ز پوست

1212

چون به گوش جان شنیدستی الست

از بلی گفتن مکن کوتاه دست

1313

بسته‌ای عهد الست از پیش تو

از بلی سر درمکش زین بیش تو

1414

چون بدو اقرار آوردی درست

کی شود انکارآن کردی درست

1515

ای به اول کرده اقرار الست

پس به آخر کرده انکار الست

1616

چون در اول بسته‌ای میثاق تو

چون توانی شد در آخر عاق تو

1717

ناگزیرت اوست، پس با او بساز

هرچ پذرفتی وفا کن، کژ مباز

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور