حکایت خسروی که سگ تازی خود را رها کرد

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

خسروی می‌رفت در دشت شکار

گفت ای سگبان سگ تازی بیار

بود خسرو را سگی آموخته

جلدش از اکسون و اطلس دوخته

از گهر طوقی مرصع ساخته

فخر را در گردنش انداخته

از زرش خلخال و دست ابرنجنش

رشته ابریشمین در گردنش

شاه آن سگ را سگ بخرد گرفت

رشتهٔ آن سگ به دست خود گرفت

شاه می‌شد، در قفاش آن سگ دوان

در ره سگ بود لختی استخوان

سگ نمی‌شد کاستخوان افتاده بود

بنگرست آن شاه سگ استاده بود

آتش غیرت چنان بر شاه زد

کاتش اندر آن سگ گمراه زد

گفت آخر پیش چون من پادشاه

سوی غیری چون توان کردن نگاه

1010

رشته را بگسست و گفتش این زمان

سر دهید این بی‌ادب را در جهان

1111

گر بخوردی سوزن آن سگ صد هزار

بهترش بودی که بی‌آن رشته کار

1212

مرد سگبان گفت سگ آراستست

جملهٔ اندام سگ پر خواستست

1313

گرچه این سگ دشت و صحرا را سزاست

اطلس و زر و گهر ما را هواست

1414

شاه گفتا هم چنان بگذار و رو

دل ز سیم و زر او بگذار و رو

1515

تا اگر باخویش آید بعد ازین

خویش را آراسته بیند چنین

1616

یادش آید کاشنایی یافتست

وز چو من شاهی جدایی یافتست

1717

ای در اول آشنایی یافته

و آخر از غفلت جدایی یافته

1818

پای در عشق حقیقی نه تمام

نوش کن با اژدها مردانه جام

1919

زانکه اینجا پای داو اژدهاست

عاشقان را سربریدن خون بهاست

2020

آنچ جان مرد را شوری دهد

اژدها را صورت موری دهد

2121

عاشقانش گر یکی و گر صداند

در ره او تشنهٔ خون خوداند

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور