گفتگوی شیخ ابوسعید مهنه با پیری روشن‌ضمیر دربارهٔ صبر

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

شیخ مهنه بود در قبضی عظیم

شد به صحرا دیده پر خون، دل دو نیم

دید پیری روستایی را ز دور

گاو می‌بست و ازو می‌ریخت نور

شیخ سوی او شد و کردش سلام

شرح دادش حال قبض خود تمام

پیر چون بشنید گفت ای بوسعید

از فرود فرش تا عرش مجید

گر کنند این جمله پر ارزن تمام

نه به یک کرت، به صد کرت مدام

ور بود مرغی که چیند آشکار

دانهٔ ارزن پس از سالی هزار

گر ز بعد آنکه با چندین زمان

مرغ صد باره بپردازد جهان

از درش بویی نیابد جان هنوز

بو سعیدا زود باشد آن هنوز

طالبان را صبر می‌باید بسی

طالب صابر نه افتد هر کسی

1010

تا طلب در اندرون ناید پدید

مشک در نافه ز خون ناید پدید

1111

از درونی چون طلب بیرون رود

گر همه گردون بود در خون رود

1212

هرک را نبود طلب، مردار اوست

زنده نیست او ، صورت دیوار اوست

1313

هرکرا نبود طلب حیوان بود

حاش لله صورتی بی‌جان بود

1414

گر به دست آید ترا گنجی گهر

در طلب باید که باشی گرم‌تر

1515

آنک از گنج گهر خرسند شد

هم بدان گنج گهر دربند شد

1616

هرکه او در ره به چیزی ماند باز

شد بتش آن چیز، گو با بت بساز

1717

چون تنک‌مغز آمدی، بی‌دل شدی

کز شرابی مست لایعقل شدی

1818

می‌مشو آخر به یک مِی مست نیز

می‌طلب چون بی‌نهایت هست نیز

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور