حکایت جنید که سر پسرش را بریدند

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: فاطمه زندی

مقتدای دین، جنید، آن بحر ژرف

یک شبی می‌گفت در بغداد حرف

حرفهایی کز بلندی آسمانش

سرنهادی تشنه دل در آستانش

داشت بس برنا، جنید راه بر

هم چو خورشید او یکی زیبا پسر

سر بریدند آن پسر را زار زار

پس میان جمعش افکندند خوار

چون بدید آن سر، جنید پاک باز

دم نزد، آن جمع را دل داد باز

گفت آن دیگی که امشب بس عظیم

برنهادم من در اسرار قدیم

در چنان دیگی گرم باید چنین

هم بود زین بیش و کم ناید ازین

دیگری گفتش که می‌ترسم ز مرگ

وادی دورست و من بی‌زاد و برگ

این چنین کز مرگ می‌ترسد دلم

جان برآید در نخستین منزلم

1010

گر منم میر اجل با کار و بار

چون اجل آید بمیرم زار زار

1111

هرکه خورد او از اجل یک تیغ دست

هم قلم شد تیغ و هم دستش شکست

1212

ای دریغا کز جهانی دست و تیغ

جز دریغی نیست در دست، ای دریغ

1313

هدهدش گفت ای ضعیف ناتوان

چند خواهد ماند مشتی استخوان

1414

استخوانی چند در هم ساخته

مغز او در استخوان بگداخته

1515

تو نمی دانی که عمرت بیش و کم

هست باقی از دو دم تا کی دژم

1616

تو نمی دانی که هرکه زاد، مرد

شد به خاک و هرچ بودش باد برد

1717

هم برای بودنت پرورده‌اند

هم برای بردنت آورده‌اند

1818

هست گردون هم چو طشت سرنگون

وز شفق این طشت هر شب غرق خون

1919

آفتاب تیغ زن در گشت او

این همه سر می‌برد در طشت او

2020

تو اگر آلوده گر پاک آمدی

قطرهٔ آبی که با خاک آمدی

2121

قطرهٔ آب از قدم تا فرق درد

کی تواند کرد با دریا نبرد

2222

گر تو عمری در جهان فرمان دهی

هم بسوزی هم بزاری جان دهی

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور