حکایت مرد بت پرستی که بت را خطاب میکرد و خدا خطابش را لبیک گفت

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

یک شبی روح الامین در سدره بود

بانگ لبیکی ز حضرت می‌شنود

بنده‌ای گفت این زمان می‌خواندش

می‌ندانم تا کسی می‌داندش

این قدر دانم که عالی بنده ایست

نفس او مرده است او دل زنده ایست

خواست تا بشناسد او را آن زمان

زو نگشت آگاه در هفت آسمان

در زمین گردید و در دریا بگشت

بار دیگر گرد عالم دربگشت

هم ندید آن بنده را، گفت ای خدای

سوی او آخر مرا راهی نمای

حق تعالی گفت عزم روم کن

در میان دیر شو معلوم کن

رفت جبرئیل و بدیدش آشکار

کان زمان می‌خواند بت را زارزار

جبرئیل آمد از آن حالت بجوش

سوی حضرت بازآمد در خروش

1010

پس زفان بگشاد گفت ای بی‌نیاز

پرده کن در پیش من زین راز باز

1111

آنک در دیری کند بت را خطاب

تو به لطف خود دهی او را جواب

1212

حق تعالی گفت هست او دل سیاه

می‌نداند، زان غلط کردست راه

1313

گر ز غفلت ره غلط کرد آن سقط

من چو می‌دانم نکردم ره غلط

1414

هم کنون راهش دهم تا پیشگاه

لطف ما خواهد شد او را عذر خواه

1515

این بگفت و راه جانش برگشاد

در خدا گفتن زفانش برگشاد

1616

تا بدانی تو که این آن ملتست

کانچ اینجا می‌رود بی‌علتست

1717

گر برین درگه نداری هیچ تو

هیچ نیست افکنده، کمتر پیچ تو

1818

نه همه زهد مسلم می‌خرند

هیچ بر درگاه او هم می‌خرند

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور