حکایت ذالنون که چهل مرقع پوش را که جان داده بودند دید

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

گفت ذو النون می‌شدم در بادیه

بر توکل، بی‌عصا و زاویه

چل مرقع پوش را دیدم به راه

جان بداده جمله بر یک جایگاه

شورشی در عقل بیهوشم فتاد

آتشی در جان پر جوشم فتاد

گفتم آخر این چه کارست ای خدای

سروران را چند اندازی ز پای

هاتفی گفتا کزین کار آگهیم

خود کشیم و خود دیتشان می‌دهیم

گفتم آخر چند خواهی کشت زار

گفت تا دارم دیت اینست کار

در خزانه تادیت می‌ماندم

می‌کشم تا تعزیت می‌ماندم

بکشمش وانگه به خونش درکشم

گرد عالم سرنگونش درکشم

بعد از آن چون محو شد اجزای او

پای و سر گم شد ز سر تا پای او

1010

عرضه دارم آفتاب طلعتش

وز جمال خویش سازم خلعتش

1111

خون او گلگونهٔ رویش کنم

معتکف بر خاک این کویش کنم

1212

سایه در گردانمش در کوی خویش

پس برآرم آفتاب روی خویش

1313

چون برآمد آفتاب روی من

کی بماند سایه‌ای در کوی من

1414

سایه چون ناچیز شد در آفتاب

نیز چه والله اعلم با الصواب

1515

هرکه در وی محو شد، از خود برست

زانک نتوان بود جز با او به دست

1616

محو شو و از محو چندینی مگوی

صرف می‌کن جان و چندینی مگوی

1717

می‌ندانم دولتی زین بیش من

مرد را کو گم شود از خویشتن

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور