حکایت صوفیی که هرگاه جامه می‌شست باران می‌آمد

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

صوفیی چون جامه شستی گاه گاه

میغ کردی جملهٔ عالم سیاه

جامه چون پر شوخ شد یک بارگی

گرچه بود از میغ صد غم خوارگی

از پی اشنان سوی بقال شد

میغ پیدا آمد و آن حال شد

مرد گفت ای میغ چون گشتی پدید

رو که مویزم همی باید خرید

من ازو مویز پنهان می‌خرم

تو چه می‌آیی، نه اشنان می‌خرم

از تو چند اشنان فرو ریزم به خاک

دست از صابون بشستم از تو پاک

دیگری گفتش بگو ای نامور

تا به چه دلشاد باشم در سفر

گر بگویی، کم شود آشفتنم

اندکی رشدی بود در رفتنم

رشد باید مرد را در راه دور

تا نگردد از ره و رفتن نفور

1010

چون ندارم من قبول و رشد غیب

خلق را رد می‌کنم از خو به عیب

1111

گفت تا هستی بدو دلشاد باش

وز همه گویندهٔ آزاد باش

1212

چون بدو جانت تواند بود شاد

جان پر غم را بدوکن زود شاد

1313

در دو عالم شادی مردان بدوست

زندگی گنبد گردان بدوست

1414

پس تو هم از شادی او زنده باش

چون فلک در شوق او گردنده باش

1515

چیست زو بهتر، بگو ای هیچ کس

تا بدان تو شاد باشی یک نفس

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور