غزل شمارهٔ 692

ای گشته ز تابش صفای تو

آیینهٔ روی ما قفای تو

ای کعبهٔ من در سرای تو

جان و تن و دل مرا برای تو

چشمی که فتاد بر لقای تو

شد مشرق گوهر از صفای تو