غزل شمارهٔ 43

شاعر: عطار

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: اتاست

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

بیا که قبلهٔ ما گوشهٔ خرابات است

بیار باده که عاشق نه مرد طامات است

پیاله‌ای‌دو به من ده که صبح پرده درید

پیاده‌ای‌دو فرو کن که وقت شه‌مات است

در آن مقام که دلهای عاشقان خون شد

چه جای دردفروشان دیر آفات است

کسی که دیرنشین مغانست پیوسته

چه مرد دین و چه شایستهٔ عبادات است

مگو ز خرقه و تسبیح ازانکه این دل مست

میان ببسته به زنار در مناجات است

ز کفر و دین و ز نیک و بد و ز علم و عمل

برون گذر که برون زین بسی مقامات است

اگر دمی به مقامات عاشقی برسی

شود یقینت که جز عاشقی خرافات است

چه داند آنکه نداند که چیست لذت عشق

از آنکه لذت عاشق ورای لذات است

مقام عاشق و معشوق از دو کون بیرون است

که حلقهٔ در معشوق ما سماوات است

1010

بنوش درد و فنا شو اگر بقا خواهی

که زادراه فنا دردی خرابات است

1111

به کوی نفی فرو شو چنان که برنایی

که گرد دایرهٔ نفی عین اثبات است

1212

نگه مکن به دو عالم از آنکه در ره دوست

هر آنچه هست به جز دوست عزی و لات است

1313

مخند از پی مستی که بر زمین افتد

که آن سجود وی از جملهٔ مناجات است

1414

اگرچه پاک‌بری مات هر گدایی شو

که شاه نطع یقین آن بود که شه‌مات است

1515

بباز هر دو جهان و ممان که سود کنی

از آنکه در ره ناماندنت مباهات است

1616

ز هر دو کون فنا شو درین ره ای عطار

که باقی ره عشاق فانی ذات است

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

چنین که حال من زار در خرابات است

می مغانه مرا بهتر از مناجات است

عراقیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 22

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور