غزل شمارهٔ 209

شاعر: عطار

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

قافیہ: انکرد

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

روی در زیر زلف پنهان کرد

تا در اسلام کافرستان کرد

باز چون زلف برگرفت از روی

همه کفار را مسلمان کرد

دوش آمد برم سحرگاهی

تا دل من به زلف پیمان کرد

چون سحرگاه باد صبح بخاست

حلقهٔ زلف او پریشان کرد

گفتم آخر چرا چنین کردی

گفت این باد کرد چتوان کرد

گفتمش عهد کن به چشم این بار

چشم برهم نهاد و فرمان کرد

چون که پیمان ما به باد بداد

باز عهدم شکست و تاوان کرد

چون برفتم ز چشم، او حالی

دل من برد و تیرباران کرد

گفتم آخر شکست چشمت عهد

گفت چشمم نکرد مژگان کرد

1010

گفتمش با لب تو عهد کنم

گفت کن زانکه بوسه ارزان کرد

1111

چون ببستیم عهد لب بر لب

بر لبم لعل او درافشان کرد

1212

من چو بی‌خویشتن شدم ز خوشی

پاره از من بکند و پنهان کرد

1313

گفتم آخر لب تو عهد شکست

گفت آن لب نکرد دندان کرد

1414

درد عطار را که درمان نیست

می‌ندانم که هیچ درمان کرد

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

آنچه یک چند آب حیوان کرد

لب لعلت هزار چندان کرد

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 995

ای عمیدی که باز غزنین را

سیرت و صورتت چو بستان کرد

سناییدیوان اشعارقصاید و قطعاتشمارهٔ 57 - در مدح مسعود سعد سلمان

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور