غزل شمارهٔ 208

شاعر: عطار

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)

قافیہ: انتوانکرد

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

عزم خرابات بی‌فنا نتوان کرد

دست به یک درد بی صفا نتوان کرد

چون نه وجود است نه عدم به خرابات

لاجرم این یک از آن جدا نتوان کرد

شاه مباش و گدا مباش که آنجا

هیچ نشان شه و گدا نتوان کرد

گم شدن و بیخودی است راه خرابات

توشهٔ این راه جز فنا نتوان کرد

هر که ز خود محو گشت در بن این دیر

وعدهٔ اثبات او وفا نتوان کرد

سایه که در قرص آفتاب فرو شد

تا به ابد چارهٔ بقا نتوان کرد

لا شو اگر عزم می‌کنی تو به بالا

زانکه چنین عزم جز به لا نتوان کرد

گر قدری عمر بی‌حضور کنی فوت

تا به ابد آن قدر قضا نتوان کرد

خود قدری نیست این قدر که جهان است

ترک جهانی به یک خطا نتوان کرد

1010

گر ز خرابات درد قسم تو آید

تا ابد الابدش دوا نتوان کرد

1111

چون به خرابات حاجت تو حضور است

حاجت تو بی میی روا نتوان کرد

1212

یار عزیز است خاصه یار خرابات

در حق یاری چنین ریا نتوان کرد

1313

هم نفسی دردکش اگر به کف آری

دامن او یک نفس رها نتوان کرد

1414

تا که نگردد فرید درد کش دیر

قصه دردی کشان ادا نتوان کرد

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور