غزل شمارهٔ 719

شاعر: عطار

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

قافیہ: رکرده

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

ترسا بچه‌ای دیدم زنار کمر کرده

در معجزهٔ عیسی صد درس ز بر کرده

با زلف چلیپاوش بنشسته به مسجد خوش

وز قبلهٔ روی خود محراب دگر کرده

از تختهٔ سیمینش یعنی که بناگوشش

خورشید خجل گشته رخساره چو زر کرده

از جادویی چشمش برخاسته صد غوغا

تا بر سر بازاری یکبار گذر کرده

چون مه به کله‌داری پیروزه قبا بسته

زنار سر زلفش عشاق کمر کرده

روزی که ز بد کردن بگرفت دلش کلی

بگذاشته دست از بد صد بار بتر کرده

صد چشمهٔ حیوان است اندر لب سیرابش

وین عاشق بی دل را بس تشنه جگر کرده

دوش آمد پیر ما در صومعه بد تنها

گفت ای ز سر عجبی در خویش نظر کرده

از خویش پرستیدن در صومعه بنشسته

خلق همه عالم را از خویش خبر کرده

1010

بگریخته نفس تو از یار ز نامردی

چون بار گران دیده از خلق حذر کرده

1111

برخیزی اگر مردی در شیوهٔ ما آیی

تا شیوهٔ ما بینی در سنگ اثر کرده

1212

یک دردی درد ما در عالم رسوایی

صد زاهد خودبین را با دامن تر کرده

1313

در حلقه چو دیدی خود دردی خور و مستی کن

وانگاه ببین خود را از حلقه به در کرده

1414

چون کوری قرایان عطار عیان دیده

بینایی پیر خود صد نوع سمر کرده

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

ای جان تو جانم را از خویش خبر کرده

اندیشه تو هر دم در بنده اثر کرده

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2313

ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده

اجزای مرا چشمت اصحاب نظر کرده

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2314

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور