چو میرفتند بر بالای کهسار
نسیم صبحدم آمد به گلزار
به دامانش بزد بلبل به دستان
ز بهر دلستان آن هر دو دستان
نسیم صبحدم را گفت برخیز
برو در دامن معشوقم آویز
بگو با من ترا آرام چونست
مرا بیتو جگر یک قطره خونست
چنانم در فراقت ای دلآرام
نه صبرم ماند و نی هوش و نه آرام
دلم مشتاق توست ای جان شیرین
چو میل خاطر خسرو به شیرین
اگر بار دگر رویت ببینم
به خلوت یک زمان پیشت نشینم
غم گیتی به یک جو برنگیرم
نباشم مردهٔ گر زان چه میرم
به جز چشمم کسی رویت مبیناد
غم گیتی سر کویت مبیناد
اگر عمرت بود زین پس بمانم
وگرنه جان به عشقت برفشانم
فارسی متن کا ماخذ: گنجور
