خودی روشن ز نور کبریائی است
رسائی های او از نارسائی است
The Ego is lucent from God’s light rays, A reach to self gets through out of reach ways
جدائی از مقامات وصالش
وصالش از مقامات جدائی است
Its separation looks part of ‘wasl’ hence, And ‘wasl’ a part of separation trance.
چه قومی در گذشت از گفتگوها
ز خاک او بروید آرزوها
When a nation gives up gossip’s course, From her dust then grows the longing’s force.
خودی از آرزو شمشیر گردد
دم او رنگ ها برّد ز بوها
The self becomes sword from longing’s flow, Whose sharp edge cuts all stains of vain show.
خودی را از وجود حق وجودی
خودی را از نمود حق نمودی
From God’s own being, the ‘self’ got a ‘being’ so’ From God’s own show, to ‘self’ He gave a show.
نمی دانم که این تابنده گوهر
کجا بودی اگر دریا نبودی
About this shining pearl I know not where, It could be then without a river there.
دلی چون صحبت گل می پذیرد
همان دم لذت خوابش بگیرد
The friendship of rosea heart likes when, To sweet dream tastes, he loves only, then.
شود بیدار چون «من» آفریند
چو «من» محکوم تن گردد بمیرد
It wakes up when he is conscious of I, When ruled by senses his Ego would die.
وصال ما وصال اندر فراق است
گشود این گره غیر از نظر نیست
His parting’s prick in my tete‐a‐tete lies, To ope this tie get a glance of one’s eyes.
گهر گم گشتهٔ آغوش دریا است
ولیکن آب بحر ، آب گهر نیست
That pearl is hidden though in depths of sea, To pearls water yet we cannot call sea.
کف خاکی که دارم از در اوست
گل و ریحانم از ابر تر اوست
The dusty look I hold owes to His door, My rose and basil bloom from His down pour.
نه «من» را می شناسم من نه او را
ولی دانم که من اندر بر اوست
I know not my being, neither His Grace, Yet I’m in His hold and own embrace.
