Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by محسن لیله‌کوهی

غزل شمارهٔ 250–هین که منم بر در در برگشا

Hark, for I am at the door! Open the door; to bar the door is not the sign of good pleasure.

غزل شمارهٔ 305–آواز داد اختر بس روشن‌ست امشب

غزل شمارهٔ 321–آن خواجه را از نیم شب بیماریی پیدا شده‌ست

Since midnight sickness has manifested itself in that Master; till daybreak he has been beating his head uncontrollably against our wall.

غزل شمارهٔ 322–آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

I have come so that, tugging your ear, I may draw you to me, unheart and unself you, plant you in my heart and soul.

غزل شمارهٔ 323–آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت

غزل شمارهٔ 329–بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست

Come, come, for the rosebower has blossomed; come, come, for the beloved has arrived.

غزل شمارهٔ 330–بار دگر آن دلبر عیار مرا یافت

غزل شمارهٔ 332–این خانه که پیوسته در او بانگ چغانه‌ست

This house wherein continually rings the sound of the bellstaff—ask of the master what house this house is.

غزل شمارهٔ 337–ببستی چشم یعنی وقت خواب است

غزل شمارهٔ 364–تا نقش خیال دوست با ماست

So long as the form of the Beloved’s image is with us, for us the whole of life is a joyful parade.

غزل شمارهٔ 404–هله ای آنک بخوردی سحری باده که نوشت

غزل شمارهٔ 405–به خدا کت نگذارم که روی راه سلامت

غزل شمارهٔ 412–آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست

غزل شمارهٔ 424–دلبری و بی‌دلی اسرار ماست

غزل شمارهٔ 436–گفتا که کیست بر در گفتم کمین غلامت

He said, “Who is at the door?” I said, “Your humble slave.” He said, “What is your business?” I said, “Lord, to greet you.”

غزل شمارهٔ 437–هر جور که‌ز تو آید بر خود نهم غرامت

غزل شمارهٔ 440–امروز شهر ما را صد رونق‌ست و جانست

غزل شمارهٔ 441–بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

Show your face, for the orchard and rosegarden are my desire; open your lips, for abundant sugar is my desire.

غزل شمارهٔ 450–از بامداد روی تو دیدن حیات ماست

غزل شمارهٔ 451–پنهان مشو که روی تو بر ما مبارکست

غزل شمارهٔ 462–یوسف کنعانیم روی چو ماهم گواست

غزل شمارهٔ 463–هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست

Every moment the voice of Love is arriving from left and right; we are departing for the skies—who has a mind for sightseeing?

غزل شمارهٔ 464–نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست

غزل شمارهٔ 466–باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست

غزل شمارهٔ 481–چه گوهری تو که کس را به کف بهای تو نیست

What pearl are you? For in no man’s hand is the price of you. What does the world possess that is not your gift?

غزل شمارهٔ 506–کار من اینست که کاریم نیست

غزل شمارهٔ 508–شیر خدا بند گسستن گرفت

غزل شمارهٔ 513–کیست در این شهر که او مست نیست

غزل شمارهٔ 515–خانه دل باز کبوتر گرفت

غزل شمارهٔ 524–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

The hour is late, the hour is late, the sun has gone down into the well, the sun of the soul of lovers has entered the seclusion of God.

غزل شمارهٔ 525–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

غزل شمارهٔ 526–ای لولیان ای لولیان یک لولی‌یی دیوانه شد

Fair ones, fair ones, a fair one has gone mad; his bowl has fallen from our roof, he has gone to the madhouse.

غزل شمارهٔ 527–گر جان عاشق دم زند آتش در این عالم زند

غزل شمارهٔ 533–رندان سلامت می‌کنند جان را غلامت می‌کنند

غزل شمارهٔ 534–رو آن ربابی را بگو مستان سلامت می‌کنند

غزل شمارهٔ 535–سودای تو در جوی جان چون آب حیوان می‌رود

غزل شمارهٔ 536–آمد بهار عاشقان تا خاکدان بستان شود

The springtide of lovers has come, that this dust bowl may become a garden; the proclamation of heaven has come, that the bird of the soul may rise in flight.

غزل شمارهٔ 539–مستی سلامت می‌کند، پنهان پیامت می‌کند

غزل شمارهٔ 540–مستی سلامت می‌کند پنهان پیامت می‌کند

غزل شمارهٔ 543–یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود

My Beloved leaves me not so much as to scratch my own head; it is the body of my Beloved that presses me in its breast.

غزل شمارهٔ 546–هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود

غزل شمارهٔ 549–آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد

غزل شمارهٔ 553–بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 562–خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد

غزل شمارهٔ 563–دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد

My heart, be seated near that person who has experience of the heart, go under that tree which bears fresh blossoms.

غزل شمارهٔ 569–بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد

غزل شمارهٔ 570–بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد

غزل شمارهٔ 574–مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

غزل شمارهٔ 592–اگر چرخ وجود من از این گردش فروماند

غزل شمارهٔ 593–برون شو ای غم از سینه، که لطف یار می‌آید