Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by آرش خیرآبادی

غزل شمارهٔ 155–از فراق شمس دین افتاده‌ام در تنگنا

غزل شمارهٔ 157–ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

غزل شمارهٔ 158–امتزاج روح‌ها در وقت صلح و جنگ‌ها

غزل شمارهٔ 159–ای ز مقدارت هزاران فخر بی‌مقدار را

غزل شمارهٔ 160–مفروشید کمان و زره و تیغ ، زنان را

غزل شمارهٔ 162–تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را

غزل شمارهٔ 163–بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را

Go forth, my comrades, draw along our beloved, at last bring to me the fugitive idol;

غزل شمارهٔ 164–چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا

غزل شمارهٔ 165–اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا

غزل شمارهٔ 166–چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا

A garden—may its roses bloom till resurrection-day; an idol—may the two worlds be scattered over its beauty!

غزل شمارهٔ 171–چون نمایی آن رخ گلرنگ را

When you display that rosy cheek, you set the stones aspinning for joy.

غزل شمارهٔ 189–آمد بهارِ جان‌ها ای شاخِ تَر به رقص آ

غزل شمارهٔ 192–بشکن سبو و کوزه، ای میرآب جان‌ها!

غزل شمارهٔ 193–جانا قبول گردان این جست و جوی ما را

غزل شمارهٔ 211–باز بنفشه رسید جانب سوسن دوتا

Again the violet bent double has arrived beside the lily, again the ruby-clad rose is tearing her gown to shreds;

غزل شمارهٔ 215–من از کجا غم و شادی این جهان ز کجا

غزل شمارهٔ 302–در هوایت بی‌قرارم روز و شب

غزل شمارهٔ 305–آواز داد اختر بس روشن‌ست امشب

غزل شمارهٔ 312–به جان تو که مرو از میان کار مخسب

غزل شمارهٔ 321–آن خواجه را از نیم شب بیماریی پیدا شده‌ست

Since midnight sickness has manifested itself in that Master; till daybreak he has been beating his head uncontrollably against our wall.

غزل شمارهٔ 322–آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

I have come so that, tugging your ear, I may draw you to me, unheart and unself you, plant you in my heart and soul.

غزل شمارهٔ 323–آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت

غزل شمارهٔ 324–درآ تا خرقهٔ قالب دراندازم همین ساعت

غزل شمارهٔ 329–بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست

Come, come, for the rosebower has blossomed; come, come, for the beloved has arrived.

غزل شمارهٔ 330–بار دگر آن دلبر عیار مرا یافت

غزل شمارهٔ 332–این خانه که پیوسته در او بانگ چغانه‌ست

This house wherein continually rings the sound of the bellstaff—ask of the master what house this house is.

غزل شمارهٔ 333–اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست

غزل شمارهٔ 336–بده یک جام ای پیر خرابات

غزل شمارهٔ 337–ببستی چشم یعنی وقت خواب است

غزل شمارهٔ 338–سماع از بهر جانِ بی‌قرارست

غزل شمارهٔ 339–سماع آرام جان زندگانست

غزل شمارهٔ 340–دگربار این دلم آتش گرفته‌ست

غزل شمارهٔ 342–مرا چون تا قیامت یار اینست

غزل شمارهٔ 343–ز همراهان جدایی مصلحت نیست

غزل شمارهٔ 354–ز میخانه دگربار این چه بویست

غزل شمارهٔ 355–در این خانه کژی ای دل گهی راست

غزل شمارهٔ 356–تو را در دلبری دستی تمامست

غزل شمارهٔ 364–تا نقش خیال دوست با ماست

So long as the form of the Beloved’s image is with us, for us the whole of life is a joyful parade.

غزل شمارهٔ 367–دل آمد و دی به گوش جان گفت

غزل شمارهٔ 376–امروز جنون نو رسیده‌ست

Today a new madness has arrived, it has dragged the chains of a thousand hearts;

غزل شمارهٔ 1824–سیر نمی‌شوم ز تو ای مه جان فزای من

غزل شمارهٔ 2039–رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کن

Go, lay your head on the pillow, let me alone; leave me ruined and night-faring and afflicted as I am.

غزل شمارهٔ 2309–من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟