Ghazaliyat by Hafez, in audio recordings by عندلیب

غزل شمارهٔ 26–زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مست

Tress dishevelled; sweat expressed; lip laughing; intoxicated; Garment rent; song-singing; goblet in His hand;

غزل شمارهٔ 102–دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد

Last night, the news of the beloved, journey-made, gave the wind: To the wind, I also give my heart. Whatever it be-be.

غزل شمارهٔ 121–هر آن کاو خاطِرِ مَجموع و یارِ نازنین دارد

Every one, who, his heart collected and the beloved acceptable hath, Happiness became his fellow-companion; and fortune, his fellow-sitter, he hath.

غزل شمارهٔ 122–هر آن‌که جانِبِ اَهْلِ خُدا نگه دارد

Every one, who regardeth the people of fidelity, Him, in every state, from calamity God preserveth.

غزل شمارهٔ 246–عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار

غزل شمارهٔ 249–ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیار

غزل شمارهٔ 267–ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس

غزل شمارهٔ 275–صوفی گُلی بچین و مُرَقَّع به خار بخش

غزل شمارهٔ 276–باغبان گر پنج‌روزی صحبتِ گل بایدش

غزل شمارهٔ 277–فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش

غزل شمارهٔ 278–شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورش

غزل شمارهٔ 279–خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش

غزل شمارهٔ 280–چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانش

غزل شمارهٔ 281–یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش

غزل شمارهٔ 282–بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش

غزل شمارهٔ 283–سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش

غزل شمارهٔ 284–هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش

غزل شمارهٔ 285–در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش

غزل شمارهٔ 286–دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش

غزل شمارهٔ 287–ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش

غزل شمارهٔ 288–کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش

غزل شمارهٔ 289–مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش

غزل شمارهٔ 290–دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش

غزل شمارهٔ 291–ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویش

غزل شمارهٔ 292–قسم به حشمت و جاه و جلالِ شاه شجاع

غزل شمارهٔ 293–بامدادان که ز خلوتگَهِ کاخِ اِبداع

غزل شمارهٔ 294–در وفایِ عشقِ تو، مشهورِ خوبانم چو شمع

غزل شمارهٔ 295–سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ

غزل شمارهٔ 296–طالع اگر مدد دهد، دامنَش آوَرَم به کف

غزل شمارهٔ 297–زبانِ خامه ندارد سرِ بیان فِراق

غزل شمارهٔ 298–مقامِ امن و مِیِ بی‌غَش و رفیقِ شَفیق

غزل شمارهٔ 301–ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک

غزل شمارهٔ 302–خوش خبر باشی ای نسیمِ شِمال

غزل شمارهٔ 303–شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال

غزل شمارهٔ 306–اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول

غزل شمارهٔ 307–هر نکته‌ای که گفتم در وصفِ آن شَمایل

غزل شمارهٔ 308–ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل

غزل شمارهٔ 309–عشقبازیّ و جوانیّ و شرابِ لَعلْ‌فام

غزل شمارهٔ 310–مرحبا طایرِ فَرُّخ پِیِ فرخنده پیام

غزل شمارهٔ 311–عاشقِ رویِ جوانی خوشِ نوخاسته‌ام

غزل شمارهٔ 312–بُشری اِذِ السَّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم

غزل شمارهٔ 313–بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم

غزل شمارهٔ 314–دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم

غزل شمارهٔ 315–به غیر از آن که بِشُد دین و دانش از دستم

غزل شمارهٔ 316–زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم

غزل شمارهٔ 317–فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم

غزل شمارهٔ 319–سال‌ها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم

غزل شمارهٔ 320–دیشب به سیلِ اشک رَهِ خواب می‌زدم

غزل شمارهٔ 321–هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم

غزل شمارهٔ 322–خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم