غزل شمارهٔ 387
Poet: Sanai
Toggle stanza 1ای جان و جهان من کجایی
ای جان و جهان من کجایی
آخر بر من چرا نیایی
ای قبلهٔ حسن و گنج خوبی
تا کی بود از تو بیوفایی
خورشید نهان شود ز گردون
چون تو به وثاق ما در آیی
اندر خم زلف بت پرستت
حاجت ناید به روشنایی
زین پس مطلب میان مجلس
آزار دل خوش سنایی
تا هیچ کسی ترا نگوید
کای پیشهٔ تو جفانمایی
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
برجه که بهار زد صلایی
در باغ خرام چون صبایی
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 2735
در عشق هر آنک شد فدایی
نبود ز زمین بود سمایی
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 2762
عشق است دلاور و فدایی
تنهارو و فرد و یک قبایی
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 2763
آن شمع چو شد طرب فزایی
پروانه دلان به رقص آیی
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 2765
ای بیتو محال جان فزایی
وی در دل و جان ما کجایی
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 2766
ساقی انصاف خوش لقایی
از جا رفتم تو از کجایی
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 2768
برخیز و بزن یکی نوایی
بر یاد وصال دلربایی
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 2769
ای قلب و درست را روایی
پیش تو که زفت کیمیایی
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 2771
در کوی تو لولیی، گدایی
آمد به امید مرحبایی
IraqiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 292
ای راه تو را دراز نایی
نه راه تو را سری نه پایی
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 841
Sources
Persian text source: Ganjoor