غزل شمارهٔ 251

شدم در گوشه میخانه محرم

گرفتم گوشه ای از جمله عالم

چنان مست است از آن دم جان آدم

که نشناسد از آن دم جان آدم

یکی مطرب همی‌خواهم در این دم

که نشناسد ز مستی زیر از بم

خداوندا مده آن یار را غم

مبادا قامت آن سرو را خم

چنان مستم چنان مستم من این دم

که حوا را بنشناسم ز آدم

دو منظور موافق روی در هم

همه کس دوست می‌دارند و، من هم

رفیق مهربان و یار همدم

همه کس دوست می‌دارند و من هم

بسی صورت بگردیدست عالم

وزین صورت بگردد عاقبت هم

دو امیرزاده در مصر بودند، یکی علم آموخت و دیگری مال اندوخت. عاقبة‌الاَمر آن یکی عَلّامهٔ عصر گشت و این یکی عزیزِ مصر شد.

پس این توانگر به چشمِ حقارت در فقیه نظر کردی و گفتی: من به سلطنت رسیدم و این همچنان در مَسْکَنَت بمانده است.

هر که بدی را بکشد خلق را از بلای او برهاند و او را از عذاب خدای عزَّ و جَلَّ.

پسندیده‌ست بخشایش ولیکن