غزل شمارهٔ 4047

دیوانه را به دامن صحرا که می برد

طفل یتیم را به تماشا که می برد

مکتوب خشک سلسله پای قاصدست

موج سراب را سوی دریا که می برد

راه نسیم نیست در آن زلف تابدار

از بیدلان پیام به دلها که می برد

جایی که زلف حلقه بیرون در بود

نام دل شکسته ما را که می برد