غزل شمارهٔ 3736
Poet: Saib
Toggle stanza 1خوشم به باده گلگون که رنگ او دارد
خوشم به باده گلگون که رنگ او دارد
رگی ز تلخی آن یار تندخو دارد
سر بریده شبنم به آفتاب رسید
همان امید مرا گرم جستجو دارد
چگونه جلوه کند آفتاب یکرنگی؟
درین زمانه که آیینه پشت و رو دارد
همین نه گردن شیطان ز کبر دارد طوق
به هر که بنگری این طوق در گلو دارد
ز بوی یاسمن یأس مغز من تازه است
گل امید ندانسته ام چو بو دارد
ز لاله زار شهادت قدم برون مگذار
بغیر تیغ که آبی دگر به جو دارد؟
مجوی سر خط آزادی از فلک صائب
که خود ز کاهکشان طوق در گلو دارد
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
میان باغ گل سرخهای و هو دارد
که بو کنید دهان مرا چه بو دارد
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 933
میان باغ، گل سرخ، های و هو دارد
که «بو کنید دهان مرا چه بو دارد!»
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 946
همین نه فاخته در سر هوای او دارد
به هر که بنگری این طوق در گلو دارد
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 3737
چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟
که هر نواطلبی برگ عیش ازو دارد
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 3738
گلی که بلبل ما برگ عیش ازو دارد
هزار مرحله افزون به رنگ و بو دارد
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 3739
کسی که دل به خیال تو در گرو دارد
به هر نفس که برآرد حیات نو دارد
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 3740
Sources
Persian text source: Ganjoor