غزل شمارهٔ 3862
Poet: Saib
Toggle stanza 1دل گشاده من گلستان من باشد
11
دل گشاده من گلستان من باشد
سراب من نفس خونچکان من باشد
22
به شرح حال به حرف احتیاج نیست مرا
که بوی سوختگی ترجمان من باشد
33
لب سؤال به آب حیات تر نکنم
اگر عقیق لبت در دهان من باشد
44
به بال کاغذی از بحرآتشین گذرم
حمایت تو اگر پاسبان من باشد
55
نیم زشیشه دلان کز عتاب اندیشم
که حرف سخت تو رطل گران من باشد
66
زنارسایی طالع به خاک می افتد
اگر خدنگ قضا در کمان من باشد
77
چو زلف سایه بالش فتد شکسته به خاک
اگر غذای هما استخوان من باشد
88
ز بوی گل نفسم گلستان شود صائب
اگر نسیم سحر مهربان من باشد
Sources
Persian text source: Ganjoor