غزل شمارهٔ 542

رونق عهد شباب است دگر بُستان را

می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را

ای که انکار کنی عالم درویشان را

تو ندانی که چه سودا و سر است ایشان را

تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را

تا به کی پیش بری لعمه ی شادروان را

وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را

که زر و سنگ تفاوت نکند میزان را

مژه مانع نشود اشک سبک جولان را

دامن بحر به فرمان نبود مرجان را

میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را

چه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟