شمارهٔ 34

ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود

آن بیوفای عهد شکن را سفر شود

عشقت نه سرسری‌ست که از دل به در شود

مهرت نه عارضی‌ست که جای دگر شود

ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

وین رازِ سر به مُهر به عالَم سَمَر شود

آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

طوطی چو مغز پسته در شکر شود

دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

لب وا نمی کند چو صدف پر گهر شود

از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

کی از هجوم ذره پریشان نظر شود

پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

ماه تمام، دنبه گداز از نظر شود