غزل شمارهٔ 329

چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانش

به هر شکسته که پیوست، تازه شد جانش

کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

به دیده آب نگردد ز مهر تابانش

مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

که سر به مهر حباب است آب حیوانش

دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

شفای خسته‌دلان است شیره جانش

چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

که گرد سرمه نریزد ز طرف دامانش

که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

که شور حشر بود گرده نمکدانش

صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش

شراب و نقل فرو ریخته به مستانش

خشکسالی در اسکندریّه عنانِ طاقتِ درویش از دست رفته بود، درهایِ آسمان بر زمین بسته و فریادِ اهلِ زمین به آسمان پیوسته.

نماند جانور از وحش و طَیْر و ماهی و مور