غزل شمارهٔ 545

رفت سرما و صبا می دهد از گل خبری

پس ازین ما و لب جوی و رخ سیم بری

نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری

این همه بر تو حجاب است تو چیز دگری

به دغل کی بگزیند دل یارم یاری

کی فریبد شه طرار مرا طراری

مرغ اندیشه که اندر همه دل‌ها بپری

به خدا کز دل و از دلبر ما بی‌اثری

رو رو ای جان سبک خیز غریب سفری

سوی دریای معانی که گرامی گهری

سحری کرد ندایی عجب آن رشک پری

که گریزید ز خود در چمن بی‌خبری

نی تو شکلی دگری سنگ نباشی تو زری

سنگ هم بوی برد نیز که زیباگهری

هر کی از نیستی آید به سوی او خبری

اندر او از بشریت بنماید اثری

برهٔ بریان هر جا که بود چاکر تست

طبق حلوا داماد و تو او را خسری

شیفته کرد مرا هندوکی همچو پری

آنچنان کز دل عقل شدم جمله بری