رباعی شمارهٔ 20

از دوستی دوست نگنجم در پوست

در پوست نگنجم که شهم سخت نکوست

امشب منم و طواف کاشانهٔ دوست

میگردم تا بصبح در خانهٔ دوست

ای بی‌خبر از مغز شده غره بپوست

هشدار که در میان جان داری دوست

خواهی که ترا کشف شود هستی دوست

بر رو به درون مغز و برخیز ز پوست

دلدار اگر مرا بِدِراند پوست

افغان نکنم نگویم این درد از اوست

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

تا کرد مرا تهی و پر کرد از دوست

آنکس که به یاد او مرا کار نکوست

با دشمن من همی زید در یک پوست

ایزد، که جهان در کنف قدرت اوست

دو چیز به تو بداد، کان سخت نکوست

آگه نیم از عیش که شهد چه گلوست

راحت نشناسم که چه می، در چه سبوست

گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست

وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست