رباعی شمارهٔ 62

از دوستی دوست نگنجم در پوست

در پوست نگنجم که شهم سخت نکوست

امشب منم و طواف کاشانهٔ دوست

میگردم تا بصبح در خانهٔ دوست

ای بی‌خبر از مغز شده غره بپوست

هشدار که در میان جان داری دوست

خواهی که ترا کشف شود هستی دوست

بر رو به درون مغز و برخیز ز پوست

دلدار اگر مرا بِدِراند پوست

افغان نکنم نگویم این درد از اوست

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

تا کرد مرا تهی و پر کرد از دوست

از بس که بیازرد دل دشمن و دوست

گویی به گناه مسخ کردندش پوست

ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست

هرچ آن به سر آیدم ز دست تو نکوست

چون حال بدم در نظر دوست نکوست

دشمن ز جفا گو ز تنم برکن پوست

غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست

وآن را که غم تو کُشت، فاضل‌تر ازوست