غزل شمارهٔ 40

لطافت تو چنان در خیال ما بنشست

که تا به حشر نخواهد دل از کمند تو رست

شکفته شد گل حَمرا و گشت بلبل مست

صَلایِ سرخوشی، ای صوفیانِ باده پرست

به جانِ خواجه و حقِ قدیم و عهدِ درست

که مونسِ دمِ صبحم، دعایِ دولتِ توست

همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست

گرفت صبح سر آفتاب را به دو دست

وجود عاریتی دل درو نشاید بست

همانکه مرهم جان بود دل به نیش بخست

چنین که هست نماند قرار دولت و ملک

که هر شبی را بی‌اختلاف روزی هست

علاج واقعه پیش از وقوع باید کرد

دریغ سود ندارد چو رفت کار از دست