رباعی شمارهٔ 944

حصری - قدس الله تعالی سره - گفته است: الصوفی (هو)الذی لایوجد بعد عدمه و لایعدم (بعد) وجوده یعنی: صوفی آن است که چون از وجود طبیعی خود فانی شود دیگر به آن باز نگردد که: الفانی لا یرد و بعد از آن چون به وجود حقانی و بقای بعد الفنا محقق گردد دیگر فانی نشود.

خوش آن که چون نیست شد از این نقش مجاز

این کنج فراغت است و خلوتگه راز

اسباب حضور دل در او یافته ساز

گنجشک ضعیف توام ای مایه ناز

افتاده به دام تو به صد عجز و نیاز

در سنبلش آویختم از روی نیاز

گفتم «من سودازده را کار بساز»

وقت سحر است، خیز ای مایهٔ ناز

نرمک‌نرمک باده خور و چنگ نواز

لب بر لب کوزه بردم از غایتِ آز

تا زو طلبم واسطهٔ عمرِ دراز

* ای دل چو حقیقتِ جهان هست مَجاز

چندین چه بَری خواری از این رنجِ دراز؟

* می‌پرسیدی که چیست این نقشِ مجاز

گر برگویم حقیقتش هست دراز

از جملهٔ رفتگانِ این راهِ دراز

بازآمده‌ای کو که به ما گوید راز؟

ما لُعْبَتَکانیم و فلک لُعبَت‌باز

از روی حقیقتی نه از روی مَجاز