غزل شمارهٔ 880

زان گل که اندکی بته مشک ناب شد

بسیار خلق از مژه در خون خضاب شد

ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

پر کن قدح که دور شه کامیاب شد

در مهر ماه زهدم و دینم خراب شد

ایمان و کفر من همه رود و شراب شد

از خط صفای روی تو پادر رکاب شد

حسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد

تا دیده محو روی تو شد کامیاب شد

شبنم به آفتاب رسید آفتاب شد

آن بخت فتنه جو که تو دیدی به خواب شد

وان دل که بود سخت تر از خاره آب شد