غزل شمارهٔ 247

حرز جانهاست نام دلبر ما

ما اعزاسمه و ما اعلی

انت شمس البقا و غیرک فی

کل شی ء سواک لیس بشی

هر که بی‌مشورت کند تدبیر

غالبش بر غرض نیاید تیر

ای پسندیده حیف بر درویش

از برای قبول و منصب خویش

ای که پنجاه رفت و در خوابی

مگر این پنج روزه دریابی

درویشی مُسْتَجاب‌الدَّعوة در بغداد پدید آمد. حَجّاجِ یوسف را خبر کردند. بخواندش و گفت: دعایِ خیری بر من بکن. گفت: خدایا! جانش بستان. گفت: از بهرِ خدای این چه دعاست؟ گفت: این دعایِ خیر است تو را و جملهْ مسلمانان را.

ای زبردستِ زیردست‌آزار

هر که با بدان نشیند، نیکی نبیند.

گر نشیند فرشته‌ای با دیو

رو تن و جان خویش را بشناس

تا به قرآن رسی ز روی قیاس