غزل شمارهٔ 1258

Poet: Rumi

Poetic form: Ghazal

آن مایی همچو ما دلشاد باش

در گلستان همچو سرو آزاد باش

چون ز شاگردان عشقی ای ظریف

در گشاد دل چو عشق استاد باش

گر غمی آید گلوی او بگیر

داد از او بستان امیر‌ داد باش

جان تو مست است در بزم احد

تن میان خلق گو آحاد باش

گاه با شیرین چو خسرو خوش بخند

گه ز هجرش کوه‌کن فرهاد باش

گه نشاط انگیز همچون گلشنش

گه چو بلبل نال و خوش‌فریاد باش

پیش سروش چون خرامد‌، خاک باش

چون گلش عنبر فشانَد‌، باد باش

حاصل اینست ای برادر چون فلک

در جهان کهنه نوبنیاد باش

در میان خارها چون خارپشت

سر درون و شادمان و راد باش

Audio

Choose a reciter

0:000:00

Persian text source: Ganjoor

Audio source: Ganjoor

Conversation

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.