رباعی شمارهٔ 399

هر چند که دل را غم عشق آیین است

چشم است که آفت دل مسکین است

در مرگ، حیاتِ اهل داد و دین است

وز مرگ، روانِ پاک را تمکین است

دور است ز تو نظر بهانه اینست

کاین دیدهٔ ما هنوز صورت بین است