رباعی شمارهٔ 314

هر چند که دل را غم عشق آیین است

چشم است که آفت دل مسکین است

دور است ز تو نظر بهانه اینست

کاین دیدهٔ ما هنوز صورت بین است

گویند که عشق عاقبت تسکین است

اول شور است و عاقبت تمکین است