رباعی شمارهٔ 409

گویند که راستی چو زر کانیست

سرمایهٔ عز و دولت و آسانیست

معموری عقل فضلهٔ ویرانی ست

سرمایهٔ علم خاک بی سامانی ست

ای عقل برو که عاقلی اینجا نیست

گر موی شوی موی ترا گنجانیست

درویشی و عاشقی به هم سلطانیست

گنجست غمِ عشق ولی پنهانیست

کم باد سَری که آن سَران را پا نیست

وان دل که بجان غرقهٔ این سودا نیست