غزل شمارهٔ 1460
Toggle stanza 1بشکسته سر خلقی سر بسته که رنجورم
11
بشکسته سر خلقی سر بسته که رنجورم
برده ز فلک خرقه آورده که من عورم
22
وای از دل سنگینش وز عشوه رنگینش
او نیست منم سنگین کاین فتنه همیشورم
33
من در تک خونستم وز خوردن خون مستم
گویی که نیم در خون در شیره انگورم
44
ای عشق که از زفتی در چرخ نمیگنجی
چون است که می گنجی اندر دل مستورم
55
در خانه دل جستی در را ز درون بستی
مشکات و زجاجم من یا نور علی نورم
66
تن حامله زنگی دل در شکمش رومی
پس نیم ز مشکم من یک نیم ز کافورم
77
بردی دل و من قاصد دل از دگران جویم
نادیده همیآرم اما نه چنین کورم
88
گر چهره زرد من در خاک رود روزی
روید گل زرد ای جان از خاک سر گورم
99
آخر نه سلیمان هم بشنید غم موری
آخر تو سلیمانی انگار که من مورم
1010
گفتی که چه می نالی صد خانه عسل داری
می مالم و می نالم هم خرقه زنبورم
1111
می نالم از این علت اما به دو صد دولت
نفروشم یک ذره زین علت ناسورم
1212
چون چنگ همیزارم چون بلبل گلزارم
چون مار همیپیچم چون بر سر گنجورم
1313
گویی که انا گفتی با کبر و منی جفتی
آن عکس تو است ای جان اما من از آن دورم
1414
من خامم و بریانم خندنده و گریانم
حیران کن و حیرانم در وصلم و مهجورم