غزل شمارهٔ 1867
Toggle stanza 1ای جانک من چونی یک بوسه به چند ای جان
11
ای جانک من چونی یک بوسه به چند ای جان
یک تنگ شکر خواهم زان شکرقند ای جان
22
ای جانک خندانم من خوی تو می دانم
تو خوی شکر داری بالله که بخند ای جان
33
من مرد خریدارم من میل شکر دارم
ای خواجه عطارم دکان بمبند ای جان
44
بر نام و نشان او رفتم به دکان او
گفتم که سلام علیک ای سرو بلند ای جان
55
هر چند که عیاری پرحیله و طراری
این محنت و بیماری بر من مپسند ای جان
66
از بهر دل ما را در رقص درآ یارا
وز ناز چنین می کن آن زلف کمند ای جان
77
ای پیش رو خوبان ای شاخ گل خندان
بنمای که دلبندان چون بوسه دهند ای جان
88
من بنده بر این مفرش می سوزم من خوش خوش
می رقصم در آتش مانند سپند ای جان