رباعی شمارهٔ 28

چون نیست سری این غم بیپایان را

وقت است که فرش درنوردم جان را

چون دردِ تو چاره ساز آمد جان را

دردِ تو بس است این دلِ بیدرمان را

آن لعل سخن که جان دهد مرجان را

بی‌رنگ چه رنگ بخشد او مر جان را

در جای تو جا نیست به جز آن جان را

در کوه تو کانیست بجو آن کان را