شمارهٔ 25

این روزه چو غربا ل ببیزد جان را

پیدا آرد قراضهٔ پنهان را

آن لعل سخن که جان دهد مرجان را

بی‌رنگ چه رنگ بخشد او مر جان را

در جای تو جا نیست به جز آن جان را

در کوه تو کانیست بجو آن کان را

چون دردِ تو چاره ساز آمد جان را

دردِ تو بس است این دلِ بیدرمان را