غزل شمارهٔ 667

Poet: Rumi

Poetic form: Ghazal

سماع صوفیان می درنگیرد

که آتش هیزمی را تر نگیرد

یقین می‌دانک جسمانیست آفت

مکوپ این دست تا پا برنگیرد

بیابد خلوت عشرت مسیحا

اگر مجلس ز گاو و خر نگیرد

چرا در بزم خلوت بی‌گرانان

دل ما عیش را از سر نگیرد

نه اصل این بنا باشد کلوخی

کلوخی لطف آن دلبر نگیرد

که چشم حقد یوسف را نداند

که بانگ چنگ گوش کر نگیرد

ز هر آهو نه صحرا مشک یابد

ز هر گاوی جهان عنبر نگیرد

ز هر نی ناله مشتاق ناید

و هر مرغی ز نی شکر نگیرد

چه داند لطف زهره زهره رفته

که او را گوشه چادر نگیرد

1010

می جان را به جز جانی ننوشد

که جسمانی می انور نگیرد

1111

نه هر ابری حریف ماه گردد

که اختر را به جز اختر نگیرد

1212

اگر دلدار گیرد در جهان کس

از این دلدار ما خوشتر نگیرد

1313

خداوند شمس دین آن نور تبریز

که هر کس را چو من چاکر نگیرد

Audio

Choose a reciter

0:000:00

Persian text source: Ganjoor

Audio source: Ganjoor

Conversation

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.