غزل شمارهٔ 667
Toggle stanza 1سماع صوفیان می درنگیرد
11
سماع صوفیان می درنگیرد
که آتش هیزمی را تر نگیرد
22
یقین میدانک جسمانیست آفت
مکوپ این دست تا پا برنگیرد
33
بیابد خلوت عشرت مسیحا
اگر مجلس ز گاو و خر نگیرد
44
چرا در بزم خلوت بیگرانان
دل ما عیش را از سر نگیرد
55
نه اصل این بنا باشد کلوخی
کلوخی لطف آن دلبر نگیرد
66
که چشم حقد یوسف را نداند
که بانگ چنگ گوش کر نگیرد
77
ز هر آهو نه صحرا مشک یابد
ز هر گاوی جهان عنبر نگیرد
88
ز هر نی ناله مشتاق ناید
و هر مرغی ز نی شکر نگیرد
99
چه داند لطف زهره زهره رفته
که او را گوشه چادر نگیرد
1010
می جان را به جز جانی ننوشد
که جسمانی می انور نگیرد
1111
نه هر ابری حریف ماه گردد
که اختر را به جز اختر نگیرد
1212
اگر دلدار گیرد در جهان کس
از این دلدار ما خوشتر نگیرد
1313
خداوند شمس دین آن نور تبریز
که هر کس را چو من چاکر نگیرد