غزل شمارهٔ 1291
Toggle stanza 1توبه من درست نیست خموش
11
توبه من درست نیست خموش
من بیتوبه را به کس مفروش
22
بندهٔ عیبناک را بمران
رحمت خویش را از او بمپوش
33
تو سمیع ضمیر و فکری و ما
لب ببسته همیزنیم خروش
44
هر غم و شادییی که صورت بست
پیش تصویر توست خدمت کوش
55
نقش تسلیم گشته پیش قلم
گه پلنگش کنی و گاهی موش
66
مینماید فسرده هر چیزم
همچو دیگند هر یکی در جوش
77
میزند نعرههای پنهانی
ذره ذره چو مرغ مرزنگوش
88
وقت آمد که بشنوید اسرار
میگشاید خدا شما را گوش
99
وقت آمد که سبزپوشان نیز
در رسند از رواق ازرقپوش
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
هرچه خواهی بگویی ای خواجه
بکن اندیشه اول از سر هوش
JamiDivan-e AshʿarQitʿatشمارهٔ 7
ای که دانش به مردم آموزی
آنچه گویی به خَلق، خود بِنْیوش
SaadiMawaʿizQitʿatشمارهٔ 153
دوش مرغی به صبح مینالید
عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش
SaadiMawaʿizQitʿatشمارهٔ 154
یاد دارم که شبی در کاروانی همه شب رفته بودم و سحر در کنارِ بیشهای خفته.
شوریدهای که در آن سفر همراهِ ما بود نعرهای برآورد و راهِ بیابان گرفت و یک نفس آرام نیافت.
SaadiGolestanباب دوم در اخلاق درویشانحکایت شمارهٔ 26
چون نهی زلفِ تافته بر گوش
چون نهی جعدِ بافته بر دوش
SanaiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 205
آخر ای صوفی مرقع پوش
لاف تقوی مزن ورع مفروش
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 436