شمارهٔ 7

توبه من درست نیست خموش

من بی‌توبه را به کس مفروش

ای که دانش به مردم آموزی

آن‌چه گویی به خَلق، خود بِنْیوش

دوش مرغی به صبح می‌نالید

عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش

یاد دارم که شبی در کاروانی همه شب رفته بودم و سحر در کنارِ بیشه‌ای خفته.

شوریده‌ای که در آن سفر همراهِ ما بود نعره‌ای برآورد و راهِ بیابان گرفت و یک نفس آرام نیافت.

چون نهی زلفِ تافته بر گوش

چون نهی جعدِ بافته بر دوش

آخر ای صوفی مرقع پوش

لاف تقوی مزن ورع مفروش