غزل شمارهٔ 284

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
فارغ تر از دل تو ندیدم دلی دگر
1

فارغ تر از دل تو ندیدم دلی دگر

ایزد تو را سرشته ز آب و گلی دگر

2

گر مرغ سدره را بکشی مایلی که باز

در خاک و خون طپیده شود بسملی دگر

3

هر مشکلی که عاجزی ما بیان کند

آسان کنی که پیش نهی مشکلی دگر

4

از آب و گل غرض شجر قامت تو بود

عالم نداد بهتر ازین حاصلی دگر

5

از نور محفل تو جهان درگرفته است

نفروخته چراغ تو از محفلی دگر

6

خاطر به منتهای جمالت نمی رسد

دارم به هر مشاهده ات منزلی دگر

7

از ماهتاب روی که غیر از جمال دوست

دریای عشق را نبود ساحلی دگر

8

مستان اساس میکده زیبا نهاده اند

رسمی اگر ز نو ننهد عاقلی دگر

9

ساقی قدح به کف تو «نظیری » نظر بغیر

دوران ندیده است چو تو غافلی دگر

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…