غزل شمارهٔ 423

آتشین گفتار خاکی پیکرم

قطعه باغ خلیل آزرم

در دم احیای عیسی معجزم

در ید بیضای موسی دفترم

جای گل بلبل برآرد شاخ گل

گر فشانی بر چمن خاکسترم

عالم معنی به نورم روشن است

در حقیقت آفتاب دیگرم

غوطه ها در بحر معنی صنع کرد

تا بزاد از نه صدف یک گوهرم

از سخن هرکس هیولایی نمود

من هیولای سخن را جوهرم

کس به معیارم نمی آرد سخن

هین محک صاحب عیار و هین زرم

وصل معنی دیر اگر دستم دهد

پرده افلاک را برهم درم

جوهرم، جسمم، نمی دانم چیم؟

هرچه هستم غرق مهر حیدرم

اختران چون سرمه در چشمم کنند

آسمان گوید غبار آن درم

برتر از حال «نظیری » نکته ها

گویم و از خود نیاید باورم