غزل شمارهٔ 268

به بی‌رحمی دلی دارد دل صیاد از آن خوش‌تر

زبانی در کنایت سیلی استاد از آن خوش‌تر

به خود قیدی نداری با وجود حسن و زیبایی

ز هر خوبی که داری خاطر آزاد از آن خوش‌تر

فریب خنده می‌خواند عتاب غمزه می‌راند

ز خوبان خوش بود مهر و وفا بیداد از آن خوش‌تر

چو دریا می‌کشم دم در خود و در جوش می‌آیم

که خاموشی خوشش می‌آید و فریاد از آن خوش‌تر

ز بیدادش نمی‌نالم گَرَم زیر و زبر سازد

بنایی کو کند ویران نهد بنیاد از آن خوش‌تر

نثاری بر رخ او صد عوض در زیر لب دارد

برو جانی گر افشاندیم صد جان داد از آن خوش‌تر

«نظیری» جذبه‌ای باعث نصیحت می‌کند خاصت

اگر فضلی نداری عشق مادرزاد از آن خوش‌تر