غزل شمارهٔ 43

آن روی بین که حسن بپوشید ماه را

وآن دام زلف و دانهٔ خال سیاه را

از باده چون کند عرق آلود ماه را

در چشم آفتاب بسوزد نگاه را

رویت ز هاله حلقه کند نام ماه را

دلسرد از آفتاب کند صبحگاه را

طاعت کند سرشک ندامت گناه را

ریزش سفید می کند ابر سیاه را

رفتم ز راه دل خس و خار گناه را

کردم به آه همچو کف دست راه را

تا تیز کرده ای به سیاست نگاه را

صد منت است بر دل عاشق گناه را

نور تو وانمود سپید و سیاه را

دریا و کوه و دشت و در و مهر و ماه را

هرگه رقم کنم به تو عذر گناه را

ریزم چو خامه از مژه خون سیاه را

از چاه غبغبش به درآورده ماه را

بر ماه، عقرب سیهش بسته راه را