غزل شمارهٔ 36

باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟

شمشادِ خانه‌پرورِ ما از که کمتر است؟

از هرچه می‌رود، سخنِ دوست خوش‌تر است

پیغام آشنا، نفَسِ روح‌پرور است

آن باغ داغ پررر آذر طبیعتم

کش برگ و بر ز اخگر و طیرش سمندر است

پرسیدم از بلند نگاهی حیات چیست

گفتا مئی که تلخ تر او نکوتر است

منشور دولتی که ز عشقم میسر است

طغرایش آن خطی ست که بر دور ساغر است

آن شاخ گل که تازه بر و سایه پرور است

بر آفتاب سنبل او سایه گستر است

تا آن ذقن ز خط شده گوی معنبر است

زان عنبرین شمامه مشامم معطر است