غزل شمارهٔ 236
Poet: Ghalib Dehlavi
Toggle stanza 1ای ترا و مرا درین نیرنگ
ای ترا و مرا درین نیرنگ
دهن و چشم و دست و دل همه تنگ
هم تو خود در کمین خویشتنی
ای به رخ ماه و ای به خوی پلنگ
هان مغنی که در هوای شراب
می سرایی غزل به ناله چنگ
زخمه می ریز هم بدین انداز
نغمه می سنج هم بدین آهنگ
فرصتت باد ساقی چالاک
ای به دفع غم ایزدی سرهنگ
شیشه بشکن قدح به خم درزن
تا نگنجد درین میانه درنگ
شود انبان ادیم کو آن فیض؟
گردد انده نشاط کو آن رنگ؟
پرتو خاص در نهاد سهیل
باده ناب در دیار فرنگ
شکوه و شکر هرزه و باطل
غالب و دوست آبگینه و سنگ
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
شکر آمد ز خنده تو به تنگ
کوزه خود نبات زد بر سنگ
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 212
دشمنت خود مَباد و گَر باشد
دیده بردوخته به تیرِ خَدَنگ
SaadiMawaʿizQitʿatشمارهٔ 158
هر که را دشمن پیش است، اگر نکشد دشمن خویش است.
سنگ بر دست و مار سر بر سنگ
SaadiGolestanباب هشتم در آداب صحبتحکمت شمارهٔ 49
گفت بر دوخته مرا شعری
خواجه خیاطی از سر فرهنگ
SanaiDivan-e AshʿarQasaʾid va Qitʿatشمارهٔ 118
ای به آرام تو زمین را سنگ
وی به اقبال تو زمان را ننگ
SanaiDivan-e AshʿarQasaʾidقصیدهٔ شمارهٔ 97 - در ستایش یکی از بزرگان
نقش دیبا چنان کشید فرنگ
که ز من برد دانش و فرهنگ
Naziri NishapuriDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 397
Sources
Persian text source: Ganjoor