غزل شمارهٔ 59

بگشاد صبح عید ز رخ چون نقاب را

بنمود ساقی آن رخ چون آفتاب را

دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

مشکن به ناز، سلسلهٔ مشک ناب را

گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را

برقع فروهلد به جمال آفتاب را

می می کند خیال تنک ظرف آب را

ویرانه سیل می شمرد ماهتاب را

روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را

در هم شکست کوکبه ماهتاب را

هر کس نکرده در گرو می کتاب را

نگرفته است از گل کاغذ گلاب را

می سوزد آرزو دل پراضطراب را

بر سیخ می کشد رگ خامی کباب را

سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را

دانم که در میان نپسندد حجاب را

حسنی است بر رخش رقم مشک ناب را

نظاره کن غبار خط آفتاب را